تهران

ساعت هفت صبح تهران بودم در میدان آرژانتین، سفر بپایان رسیده بود،بیست و هفتم ژوئیه دو هزاروده ، پنجم امردادماه هزارو سیصدوهشتادو نه خورشیدی ،فاصله پاریس تا تهران را در مدت دو هفته طی کرده بودم و بجز فاصله بوداپست تا آتن باقی مسیر زمینی با اتوبوس و قطارطی شده بود،درنوع خود سفری جالب و بیاد ماندنی بود، نوبت آینده تجربه دیگری خواهد بود، پس تا نوبتی دیگر.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

دوبایزید

Image
اتوبوس با آن هیبت غریب در آن روستای مرزی به سفینه ای شبیه بود که از سیاره ای دیگر آمده بود،ماراپیاده کرد و در کوچه های خاکی گم شد. در پیاده رو منتظر مینی بوس های کوچکی بودیم که باید مارا تا مرز بازرگان و گمرک دو کشور می بردند، سی کیلومتر فاصله را با کرایه 10 لیر طی می کردند این مینی بوس های کوچک اسقاطی، آدم را یاد مینی بوس های لاهور و دهلی می انداختنداین چهارچرخه های کهنه. چای را مهمان دوست ماکویی بودم، آخرین لیرهای ترک خرج شده بود، وازین به بعد باید اسکناس هایی را که از سفر پیشین به ایران مانده بود را خرج می کردم، گپی زدیم با جوان آذری که دلی پر داشت از مقایسه دو سرزمین ایران وترکیه، می گفت: نگاه کن این راننده های ترک را ، شادند و دلخوش، کمی آنسوتر این مرز، در ایران،همه چیز هم که باشد این دلخوشی کیمیاست. دوسالی بود که در ایران نبودم و عادت کرده بودم به زندگی در فرنگ،نمی توانستم به تمامی بفهمم حسش را،ولی یاد آن شعر مشهور شفیعی کدکنی افتادم که اخیرا شنیده ام: کودکی بنام شادی گم شده است با چشمان روشن براق و موهایی به بلندای آرزو هر که ازو نشانی دارد مارا کند خبر این هم نشان ما یکسو خلیج ...
Read more

رکود

رکود ،تنها کلمه ای است که می توان هرآنچه نام ایران را دراین سرزمین یدک می کشدبا آن توصیف نمود،اگرازآنتیک های موزه لوور بگذریم که از رهگذر حدود یک قرن کاوش والبته تاراج گیرشمن وپس او دیگر باستانشناسان فرانسوی به عصر قاجار حاصل شده است واکنون دو بخش قابل توجه از سالن های لوور را به خود آراسنه وازین رهگذر نام ایران هم طنین می یابد وتاریخ بلندش به چشم می آیددوهر بیننده ای رابه تحسین وامی دارد ،اگر از همه اینها بگذریم دیگر هیچ ، این همه به همین جا منحصر می ماند دیگر خبری از ایران در این وادی به هنر وفرهنگ ودانش نمی یابی ،آن خانه فرهنگ را هم که در یکی از بهترین ویترین های غرب در شانزه لیزه بروزگار توهم رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ خریده بود دولت ایران برای نمایش های فرهنگی فرح پهلوی،مدتی است تا فروخته اندش وامروز به طنز روزگار، فروشگاهی است برای عرضه سه هزار گونه از آبجو ،موزه ای است برای خود که نامش را فرهنگ آبجو گذارده اندمالکان جدید،آقایان در دولت ونظام کریمه کلاهشان را بالا تر بگذارند که آنجا که می شد نامی از نیکی های ایران را در مقابل اینهمه سیاه نمایی نمایش داد،اکنون لیوان های کف آلود...
Read more