سفرنامه هند3

photo by kambiz moshtagh gohari


پرواز از کویت به دهلی آرام ودر سکوت شب انجام گرفت صبح در سرمای بامدادی دهلی بوق های مکرر سه چرخه ها ی موتوری
واتومبیل های کرایه به استقبالمان آمد این حجم صدای بوق را که تقریبا در تمام شهرهای شبه قاره از هند وپاکستان تا بنگلادش وسری لانکا می توان شنید .گویی بخشی از نظام ترافیک شبه قاره است وطرفه آنکه صدای ناهنجار بسیاری از این بوقها که هر کدام می تواند در کشورهایی چون کشور ما ویا کمی آنسوتر در فرنگ موجبات دعوا و حداقل جریمه های سنگین و مواخذه مردمان را ازپی داشته باشد واستفاده اینگونه از بوق می تواند ناسزایی ناگوار محسوب گردد در این منطقه چنین نیست وانگار غیر این باشد مواخذه می شوید چنانکه کلیه ماشینها ووسایل نقلیه در پشت بدنه خود نوشته ای دارند تحت این مضمون که لطفا بوق بزنید
درحالی که مه صبحگاهی با بوق ممتد درهم می آمیخت به سمت هتل محل اقامت مان در کارول باغ چانامارکت در دلهی نو حرکت کردیم .شاید نخستین نکته جذاب انبوه درختان گلها وجانورانی است که از هر نوع با آرامش کامل مکانی برای زیستن دراین شهر شلوغ یافته اند .در سفر خود به این کشور بارها به سگها گاوها طاووسها ومیمونهایی برمی خورید که بخشی یا تمام خیابانی را اشغال کرده اند .وبنظر می رسد که به این زودیها هم قصد ترکش ندارند .وسایط نقلیه هم در
کمال خونسردی وبنا به عادت یا آنها را دور میزنند ویا مسیری دیگر می جویند.این قرنها مدارا با حیوانات واین رسم نیکوی امان یافتن موجودات زنده از گزند مردمان چنان در این ملک قوام ودوام یافته که نه تنها برای انسانها بلکه برای حیوانات هم تبدیل به نوعی حق وفرهنگ شده است وبر خلاف بسیاری سرزمین ها از جمله سرزمین ما ایران حیوانات با دیدن انسان از فاصله ای بعید خود را پنهان نمی سازند وفرار نمی کنند در این سرزمین انسان بخشی از کلنی زیستی است که با گیاهان وجانوران همزیستی مسالمت آمیز دارد ونباید تصور نمود که در هندوستان تنها یک میلیارد واندی انسان می زیند بلکه به حقیقت نزدیکتر آنست که گفته شود در این سرزمین چندین میلیارد موجود زنده می زیند.

از جمله آن جایگاه هایی که بیشتر مسافران به هند در دهلی می جویند یکی مجموعه ساختمانهای مهم دولتی است مانند ساختمان ریاست جمهوری هییت دولت مجلس وبنای یادمان سربازان کشته شده در جنگ(ایندیا گیت)این ساختمانه که همگی در سالهای پس از 1947 واستقلال هند ساخته شده اند هم از نظر معماری وجزییات اجرایی کالبدی ومعماری وهم از منظر شهرسازی ومنطق استقرار بناها ومجموعه ای قابل توجه بشمار می روند .طراحی نو کلاسیک وکاربرد بسیار سنگ در جزییاتی عالی در این مجموعه چشمگیر است.در این مجموعه بی تردید بنای ریاست جمهوری استثنایی از خلوص فرم وترکیبی اصیل از معماری مدرن آغاز سده بیستم است

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

دوبایزید

Image
اتوبوس با آن هیبت غریب در آن روستای مرزی به سفینه ای شبیه بود که از سیاره ای دیگر آمده بود،ماراپیاده کرد و در کوچه های خاکی گم شد. در پیاده رو منتظر مینی بوس های کوچکی بودیم که باید مارا تا مرز بازرگان و گمرک دو کشور می بردند، سی کیلومتر فاصله را با کرایه 10 لیر طی می کردند این مینی بوس های کوچک اسقاطی، آدم را یاد مینی بوس های لاهور و دهلی می انداختنداین چهارچرخه های کهنه. چای را مهمان دوست ماکویی بودم، آخرین لیرهای ترک خرج شده بود، وازین به بعد باید اسکناس هایی را که از سفر پیشین به ایران مانده بود را خرج می کردم، گپی زدیم با جوان آذری که دلی پر داشت از مقایسه دو سرزمین ایران وترکیه، می گفت: نگاه کن این راننده های ترک را ، شادند و دلخوش، کمی آنسوتر این مرز، در ایران،همه چیز هم که باشد این دلخوشی کیمیاست. دوسالی بود که در ایران نبودم و عادت کرده بودم به زندگی در فرنگ،نمی توانستم به تمامی بفهمم حسش را،ولی یاد آن شعر مشهور شفیعی کدکنی افتادم که اخیرا شنیده ام: کودکی بنام شادی گم شده است با چشمان روشن براق و موهایی به بلندای آرزو هر که ازو نشانی دارد مارا کند خبر این هم نشان ما یکسو خلیج ...
Read more

تهران

ساعت هفت صبح تهران بودم در میدان آرژانتین، سفر بپایان رسیده بود،بیست و هفتم ژوئیه دو هزاروده ، پنجم امردادماه هزارو سیصدوهشتادو نه خورشیدی ،فاصله پاریس تا تهران را در مدت دو هفته طی کرده بودم و بجز فاصله بوداپست تا آتن باقی مسیر زمینی با اتوبوس و قطارطی شده بود،درنوع خود سفری جالب و بیاد ماندنی بود، نوبت آینده تجربه دیگری خواهد بود، پس تا نوبتی دیگر.
Read more

رکود

رکود ،تنها کلمه ای است که می توان هرآنچه نام ایران را دراین سرزمین یدک می کشدبا آن توصیف نمود،اگرازآنتیک های موزه لوور بگذریم که از رهگذر حدود یک قرن کاوش والبته تاراج گیرشمن وپس او دیگر باستانشناسان فرانسوی به عصر قاجار حاصل شده است واکنون دو بخش قابل توجه از سالن های لوور را به خود آراسنه وازین رهگذر نام ایران هم طنین می یابد وتاریخ بلندش به چشم می آیددوهر بیننده ای رابه تحسین وامی دارد ،اگر از همه اینها بگذریم دیگر هیچ ، این همه به همین جا منحصر می ماند دیگر خبری از ایران در این وادی به هنر وفرهنگ ودانش نمی یابی ،آن خانه فرهنگ را هم که در یکی از بهترین ویترین های غرب در شانزه لیزه بروزگار توهم رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ خریده بود دولت ایران برای نمایش های فرهنگی فرح پهلوی،مدتی است تا فروخته اندش وامروز به طنز روزگار، فروشگاهی است برای عرضه سه هزار گونه از آبجو ،موزه ای است برای خود که نامش را فرهنگ آبجو گذارده اندمالکان جدید،آقایان در دولت ونظام کریمه کلاهشان را بالا تر بگذارند که آنجا که می شد نامی از نیکی های ایران را در مقابل اینهمه سیاه نمایی نمایش داد،اکنون لیوان های کف آلود...
Read more